carolien

praha jaha

2009-11-03T08:23:00.002Z

we zitten in praag en ik heb even voordat we de stad in trekken.
het is nu al gek om zonder sanne op vakantie te zijn, maar we zijn wel aan een weekje "ons" toe. de toetsenborden hier zijn vreemdgenoeg hetzelfde als de toetsenborden bij ons thuis. en de alternatieve kids zien er ook hetzelfde uit. de stad echter... gister snel er doorheen gelopen ivm miezerregen en op weg naar hotel, maar amsterdam slaat echt nergens op als je ziet hoe mooi het hier is. zelfs in de miezer is het mooier ;) overigens gaan we dat vandaag dus pas echt beleven. ik ben benieuwd. we hebben de live agenda's er eens op nageslagen. kunnen maar een concert vinden en dat is van (jawel) meneer Reatard. dus misschien gaan we die maar weer eens opzoeken. wie weet een leuk cafee. vreemd overigens dat in het land van de dakjes en apastrofjes ik geen streepje op de e kan zetten.

en nog meer!

2009-10-16T14:29:00.002+01:00

Een van de eerste keren bij mijn lief thuis op de bank. Ik kreeg veel "muziekles" in onze begindagen. Tegenwoordig vind ik "alles stom" en worden er minder nieuwe platen opgezet om mij te imponeren. Bovendien: het kind is er al, dus valt er nog te Pauwen?

Een van de eerste platen die mijn lief opzette was die van Punilux, waarvan de naam eigenlijk Punishment of Luxury heet. Dat vind ik zo'n domme naam dat ik ht bij punilux hou.

Mijn lief liet een kleine symbolische stilte vallen voor dit nummer werd opgezet. Hij zei "als je dit niet leuk vind, tsja.. misschien passen we dan niet bij elkaar" (of iets in die trant) en zette vervolgens het ontzettend grappige Jellyfish op. Hier een clip van de mannen van P. die tegenwoordig oud zijn. Zelfs mannen in bands worden oud en dan heb je opeens een oude mannen band en is een nummer als Jellyfish weer heel anders... Helaas kon ik zo snel nergens beelden vinden van "destijds" maar toen waren we nog niet allemaal aan de mobiele telefoons. of geboren.

even vrolijk worden, ondanks de hoest-aanvallen

2009-10-16T14:18:00.002+01:00

:) FIJN WEEKEND!

vroeger

2009-10-09T15:05:00.002+01:00

na gisteren weer een enerverende popronde te hebben gespeeld in ons café (één na laatste worden is nog altijd niet laatste worden) was het vanochtend vroeg. 6 uur slaap rijker zat ik uitgezakt op een bankje te wachten op een trein die ik normaal nooit neem. ik moest al enige inspanning verrichten, want de gitaar moest mee op de vouwfiets.
de schoonmakers waren weer luidruchtig aanwezig. en helaas waren zij net bezig met het schrobben van het toilet.
nu heb ik in mijn werkende leven menig toilet geschrobt (ik heb allerlei baantjes gehad ten slotte, en bejaarden van hun vuil af helpen was daar één van), maar 's ochtends om 7 uur is dit niet wat ik wil zien. lachend stonden zij met een soort borstel over de plee heen te wrijven. ik besloot mij maar verder te concentreren op de warme kop choco, vastgeklemd in mijn handen. het was ten slotte alweer een beetje koud deze ochtend.

vanavond neemt Mexican Erik een paar nieuwe tommies nummers op in onze rokerige oefenruimte. de snaren gaan rammelen, de stokjes gaan slaan, de bas zal ronken. we gaan namelijk een HEUS rockliedje opnemen. met stuwende drums en stoere tekst.
we zijn wel op zoek naar een nieuwe gitarist. misschien moeten we bnn vragen er een programma over te maken. "Ben jij Tommie?" we houden dan audities voor een rammelende gitarist. die wel weet hoe je een riff speelt of een "goeie hook", maar gitaarsolo's haat en moet kotsen als zij/hij Led Zeppelin hoort. die Slash een pompeuze haarbal vind en the sahara hotnights coole chicks.

ken/ben jij deze persoon? Laat het ons weten!
er is al één gegadigde voor de rol van Lead Guitarist (ik heb meer nodig om mij achter te verschuilen... een tweede gitarist die er meer van bakt dan drie akkoorden lijkt mij geweldig!).

very gay rené

2009-09-30T12:08:00.002+01:00

ik herinner me nog een jongen uit mijn oude dorpje. Hij heette René en was very gay. hoe ik daar op kom? Nou het was echt overduidelijk...
oh sorry.
ik zag hem net volgens mij fietsen. in amsterdam. met een zwarte trenchcoat en een zwarte baret zijdelings op zijn hoofd geparkeerd. volgens mij is het best lastig om uit de kast te komen als je uit míjn dorpje komt. misschien is ie helemaal niet homo, maar ziet ie er gewoon zo uit en gedraagd hij zich zo.... mmm.

ik vertrek van huis en kom aan in het donker op kantoor. de hersft is begonnen en dat betekend dat ik vaker in mineur ben. vallende blaadjes en miezer regen. het maakt me erg ongelukkig. ook 's ochtends het kantoor openen en van het alarm afhalen vind ik minder prettig. over een tijdje zullen de eerste zwerfers weer voor onze deur liggen te slapen. meestal kun je over ze heen stappen en worden ze wakker voordat de eerste gasten komen. soms moet je ze vriendelijk verzoeken om op te staan, omdat je er zo niet in kan met je fietsje.

mijn lief en ik gaan de eerste week van november naar Praag! een geweldige impulsieve ingeving van zijn kant, zorgde voor wat gegoogle en nu is het gebookt. hopelijk zitten we in een goede buurt. het schijnt shop-walhalla te zijn alsmede mooi, oud en bezienswaardig. hoera!

daarna gaan we ook in november met vrienden J,I en L (ha! wat een hoop initialen!) een weekendje wii-en en kolonisten van katannen en met de meiden zwemmen. dan is er in december nog een weekend met de fam.

Wat een leuke dingen staan er in de planning. geweldig.

verder gaan the tommies sneller dan snel opnemen als het goed is. in ieder geval een paar liedjes.

plassen met publiek

2009-09-07T14:02:00.002+01:00

het feestje van ons kindje was gezellig.

de vakantie was ok. al is het nog wennen met een kleine erbij. we kunnen niet meer zolang de zon schijnt op onze luie reet op een terras zitten. want S wil LOPEN-LOPEN-AANDACHT-ETEN-LOPEN... :)

natuurlijk wordt het nu geweldig weer... zucht.

anyway.

er staat een uitje gepland waarbij S zich met haar beste vriendinnetje kan vermaken en de vaders kratten bier op kunnen drinken :)

verder gaat alles zijn gangetje. ik heb het toilet gepimpt met een mooi blauw verfje en wat lijstjes met foto's. dus nu kunnen we plassen met publiek :) toch een beetje gek hoor, hehe.

huisje boompje beestje

2009-08-19T12:02:00.003+01:00

naast een normaal echt leven in de niet zo normale echte wereld zie ik niet zo veel tijd om twitter, blogspot, hyves, myspace en facebook bij te houden. sorry daarvoor!

ons meisje is volgende week vrijdag één jaar! ik heb tot half 11 zakjes zitten vouwen waar haar uitdeelkado'tjes werden gestopt. van de Hema uiteraard.. dus het zal écht wel kind-verantwoord zijn!

lappendag was een beetje een drama. behalve dat je soms mensen ziet die je heel lang dood hebt gewenst, zijn er ook nog de momenten dat je je realiseerd dat IEDEREEN dronken is. daar sta je dan met je goeie gedrag en je sinasje tussen terwijl er geen normaal gesprek te houden valt. ik had óók al de markt bezocht (en zowaar een mooie witte broek, een charming jurkje, een paar schoenen, een vest, sokken voor lief en natuurlijk veel babykleding gescoord) was ik het er eigenlijk wel mee aan. En toen de Hamburger&bratwurst tent alleen nog Bratwurst bleek te hebben was mijn dagje wel voorbij. Normaal ben je om 10 uur de eerste en is rond 12 uur nog niet iedereen dronken... deze lappendag ging het volgens mij wel wat harder dan voorheen. al ben ik op vorig jaar na al vele malen niet komen opdagen.

verder heb ik niet veel nieuws te melden.

er is er een bijna jarig

2009-08-03T13:25:00.002+01:00

augustus is begonnen en dus is het bijna een jaar geleden dat we met 90 km/uur (voor mijn gevoel: klinkertjes en weeën doen het niet zo lekker samen) over de koepoortsweg sjeesden naar het ziekenhuis. bij ieder klinkertje kon ik wel gillen.
vervolgens waren er vier stressvolle dagen voor mijn lief. hij racede van ziekenhuis naar stad naar huis om te zorgen dat alles in huis was en mij gezelschap te houden.

ik moet er niet aan denken dat nog een tweede keer te beleven (zo'n keizersnee is geen grapje) maar het ziekenhuis eten was best goed te hakken. :)

de moestuin doet het goed trouwens. ben nu verder muffins aan het bakken in Nx. terwijl mijn vaders vriendin met S samen naar tweenies op tv kijkt. wat een irritant programma. :)

vlieg en de tijd

2009-07-01T11:47:00.002+01:00

poeh. het gaat allemaal zo snel. het is alweer juli.
mijn bandje is even inactief ivm huwelijksreizen.
het weer is heerlijk warm.
ons kindje vermaakt zich het beste spelend of kijkend naar diertjes.
het is een slome tijd.

lekker niets doen en daar dan heel blij over zijn.
op de bank hangen.
beetje langs de kinderboerderij.
beetje in de moestuin tutten.
lekker lang lummelen.

ik mis het bandje wel. en toen we het vandaag uitvoerig over het goeie ouwe uitgaan hadden, dacht ik "goh, wanneer ben ík eigenlijk voor het laatst naar een homobar geweest??" :)
maar zo'n kleine dame is natuurlijk super en daar houden we ons constant mee bezig. opa is druk in de weer met het maken van haar verjaardagskado voor verjaardag nummer 1. voor de rest hoop ik op bakken geld op haar spaarrekening en misschien nog iets leuks qua kleertjes, maar als ik de bak met speelgoed zie denk ik dat ze nog jaaaaren vooruit kan.

je zou het maar hebben...

2009-06-26T09:26:00.002+01:00

... dat opeens héél mannelijk NL naar je staart alsof je een flesje water bent en híj al weken rondkruipt op zoek naar jou in de woestuin.

het is weer zomer. en dat betekent voor sommige mannen dat de oogjes weer uit gelaten mogen worden.

vanochtend kreeg ik zelfs een knipoog. ik herhaal EEN KNIPOOG. en daar kan ik al helemaal niet tegen... dus kreeg de gever (het is verdomme 7 uur 's ochtends ARGARHGJGGRRR! ik ben niet in de mood voor knipoogjes!) mijn meest verveelde blik ooit.

verder geniet ik wel van een beetje warmte.

2009-06-24T13:47:00.003+01:00

kind en hert

2009-06-24T13:45:00.001+01:00

ons dochterlief zit hier lekker de hertjes te checken. overigens had ik geen hert-waardig eten bij me en dus kregen ze (heel decadent) frambozen uit eigen tuin.
:)

oops i did it again

2009-06-17T12:06:00.004+01:00

nu ik eventjes pauze eis op mijn werk, snel aan de blogs. zo is er ook een nieuwe post op De Magere Oogst te lezen (magereoogst.blogspot.com).

we hebben in de tussenliggende periode enkele dingetjes meegemaakt.

zo was er het vrijgezellenfeestje van beste vriendin L, die morgen in het zinkende schip genaamd Huwelijk stapt (al zal ik haar natuurlijk toejuichen morgen!) ;)
Het begon beschaafd in een etablissement met high tea en perentaart en eindigde beschaamd in een karaoke café op de zeedijk (waar ik absoluut vaker naartoe moet. eigenlijk is het zo raar en surrealistisch dat het gewoon grappig wordt).

verder kan ons meisje nu kruipen, wat betekent dat ze ieder moment van de dag wíl kruipen of aan de hand wil lopen. beide intensief voor ons, want je kunt haar écht geen seconde alleen laten in de woonkamer.. behalve wat kindonvriendelijke snoeren weet ze haar weg ook al aardig te vinden in de papierbak, waar ze de zaterdag-Volkskrant uit te voorschijn tovert en deze vervolgens gaat zitten verscheuren en op probeert te eten midden in de woonkamer. natuurlijk ben ik wel trots op het feit dat ze nu kruipt. :) fijn! hebben we dat ook meteen. overigens schijnen de meeste babies te tijgeren. dat gaat nog harder.
Ze heeft ook tand nummer 2 gekregen en een écht goed slaap-ritme te pakken, waar we maar niet teveel aan moeten hechten.
(dat soort grapjes duren nooit lang!)

the tommies gaan zich storten op het rammelen van nieuwe nummers, zodat we eindelijk een Kerstplaat kunnen maken. Ik bedacht me dat het vieren van Kerst in de kroeg leuker is en het misschien tijd is voor een I HATE XMASS festival in een leuk café op 1e kerstdag of kerstavond met fijne harde muziek en mensen verkleed als Kerstboom.
verder is er een nieuw bookingsburo aan de horizon verschenen, waar the tommies ook mee te maken gaan krijgen waarschijnlijk.
The Recipe Book is dood, lang leve....
overigens is het veel beter voor mij en Manu om anderen de hoofdrol te laten spelen en zelf bijrolletjes te hebben in een organisatie.
minder stress. :) de nieuwe sack o woes plaat komt eraan. en ik denk dat s haar vader daardoor misschien wat vaker zal moeten missen. die 300 gedrukte prachtige schijven moeten natuurlijk ook aan de man/vrouw of manvrouw gebracht worden. en PRACHTIG zullen ze worden. ik ben van het consuminderen, maar zou zeggen: KOOPT ALLEN!
http://www.myspace.com/sackowoes
ik ga tegenwoordig iedere donderdag te aquarobic'en met moeders. we werken aan ons buikje. dat buikje dat na een zwangerschap blijft zitten. die van mijn moeder zit er nu zo'n 26 en een half jaar, dus het wordt tijd voor actie.
ik wil nog steeds liever op een tennisbaan staan en meld me misschien vanaf het najaar bij de lokale ballenclub aan om eens een lesje te nemen en actief mee te doen aan Tia Maria toernooitjes.

verder gaat alles altijd zijn gangetje.

een trotse moeder

2009-05-08T12:34:00.000+01:00

ich bin ein berliner, brattwürst!

2009-05-07T13:08:00.003+01:00

vier dagen Berlijn en geen braadworst op brood gegeten. het moet niet gekker worden! ik heb er wel dagelijks naar gehunkerd, maar we kwamen het simpelweg niet tegen.

op zaterdag vertrokken we, met een knoop in onze maag, een ziek kind achterlatend bij opa en oma Sberg. wat moeilijk is dat. vertrekken terwijl je dochtertje ieder slokje drinken er meteen uitgooid van boven en onder. uiteindelijk heeft oma beloofd meteen met haar naar de dokter te gaan en dat was maar goed ook, want uitdroging van ons meisje stond om de hoek toe te kijken. gelukkig helpen de medicijnen en is ze nu weer het vrouwtje thuis.

de treinreis á 6 uur vloog redelijk voorbij. een boek (sophies choice, het herontdekte klassieke werk gekocht voor 1 euro in de kerk op het grote noord) zorgde voor afleiding. ook hielp de cryptogram mijn lief met tijd doden.
op het Haubtbahnhoff in Berlijn was niet geheel duidelijk wáár we de S lijn naar ons hotel konden vinden en sprak natuurlijk niemand een woord Engels. het Duits maar weer eens afgestoft en mijn lief stond als een ware deutsche jungen uitleg te vragen over dagkaarten en tarieven voor de U bahn.

"Kann es niet etwas Billiger?", is toch wel de uitspraak van het jaar.

We vonden ons hotel, of eigenlijk: we vonden het adres waar ons apartement zou zijn en werden door een donkere meneer naar de overkant van de straat gebracht. we waren even bang in te moeten stappen in een auto, maar gelukkig daar was het dan. een ontzettend fijn apartement midden in een huizenblok. grote slaapkamer met vier bedden, douche, toilet en heerlijk keukentje waar we onze boodschappen in de koelkast konden doen en 's ochtends in onze eigen tijd en op eigen tempo ons ontbijtje nuttigden. en dat voor nicht zoviel geld.

leuke buurt waar ons apartement gelegen was.

buurt ontdekt en natuurlijk schnitzels gegeten (heel berlijn is goedkoop!) daarna na een stukje lopen en leuke dingen zien richting de White Trash waar we onze avond doorbrachten met halve liters WeiBbier (geen witbier) en sapjes voor niet zo veel geld. ook nog een bandje 's avonds, maar voor die tijd nog even een stukje lopen in de mooie warme avondlucht.

er word nergens gerookt in berlijn. overal gedronken (vooral op straat veel halve liters bier op elk tijdstip van de dag, van zwerver tot man in pak en weinig dronken keutels). overal zijn aandenken aan Oost Duitsland en het (nazi en later natuurlijk communistische) regime.

bandje was ruk, dus op tijd terug naar hotel waar we snel onze slaap vonden na wat slechte duitse tv en Das Boot, wat het enige niet nagesynchroniseerde was dat we konden vinden.

dag 2 weer 24 graden en zon en dus een mooi stukkie wandelen. zondag, dus veel winkels waren er niet open... voor zover we winkels konden ontdekken. wel een oud soort gevangenisgebouw wat toch wel indruk maakt. hoeveel mensen moeten daar zijn gemarteld omdat zij het niet eens waren met het heersende regime? nare gedachtes op een zonnige dag.
verder gelopen en een mini pizza gescoord. nog wat drinken erbij en door een park in de buurt Kreuzberg gelopen, waar de gehele Turkse gemeenschap zat te barbequen. De tekenen van de 1 mei demonstratie waren overal nog te zien. veel gebroken glas, ingegooide ramen en uit de straat getrokken stoeptegels. maar eigenlijk alleen in Kreuzberg. gezocht naar (waar ook alweer we zijn er toch al eens geweest) kraakpand Köpi, waar the brutal knights een optredentje zouden doen op maandagavond. de band eerst maar eens bewonderd in Potsdamm. geen tijd voor eten, meteen naar Potsdamm waar we bijna te laat komen voor de band.

Potsdamm niet gezien, want er was een tijdelijke heftige regenbui waar we doorheen holden richting de zaal. Een oud gebouw, waarschijnlijk een archief geweest gezien de naam van de zaal. Vol punks, maar ook ander volk. Halve liter bier en een sapje: 2 euro. ik kan wel met die prijzen leven. :) Hollander.
Brutal Knights vond ik erg leuk. natuurlijk officieel helemaal niet mijn ding, maar door de vrolijke houding en grappige opmerkingen en blijkbaar ook teksten, ben ik ze wel gaan waarderen. "i buy sushi from my wellfare money", een quote waar mijn lief mij op wijst wanneer ze halverwege de set zijn.

de maandag is de enige dag zonder zonneschijn en we hebben deze dag bestempeld om te winkelen. behalve een dure platenzaak en een slechte (niet als je van hardknor houdt) platenzaak is het enige dat we vinden en ik raak een beetje in mineur omdat ik niet de geweldige kledingwinkel vind die ik had gehoopt te vinden, alsmede ik mij omringd voel door kinderen en mijn eigen kind mis. het betekent uiteindelijk niet zo veel winkelen en gelukkig wat eten. 's avonds pizza voor 5 euro en mijn lief die een tukkie doet alvorens we naar de Köpi gaan. wat een enorm pand. en gelukkig stromen er tijdens de eerste band mensen binnen die níet vies en punk zijn, maar er nog burgerlijker uitzien dan ik! fijn! we praten een beetje met band, ik maak nog een racistisch grapje waarvan ik niet doorheb dat de zanger misschien niet weet dat het een GRAPJE is :) . ach. zo maak je nog eens wat mee, lijkt me.

dinsdag gelukkig weer de trein terug naar ons langzaamaan beter wordende dochtertje. die net aan de uitdroging is ontsnapt. (virusje opgelopen).
noch wat souvenirs gekocht (halve liters Berliner bier voor opa Sberg en berlijnse beertjes voor oma Sberg en Sanne zelf).

wat een heerlijke stad dat Berlijn. als ik nou niet gebonden was aan familie en west friesland, zou ik zo mijn spullen inpakken en er vandoor gaan.

2009-04-24T09:56:00.002+01:00

met wallen onder mijn ogen, die mijn échte leeftijd verraden strompel ik donderdagochtend de IC van 6:50 in. Hoe rock n roll is dat?
De verwachte bekenden sms-ten met bosjes tegelijk af (sommigen verdienen ondertussen de titel "maak bij afspraken met mij altijd een back up plan") en ik vreesde met grote vrees dat ik uiteindelijk in mijn eentje het optreden van the sacks zou moeten volgen.

Natuurlijk kwamen er allemaal onverwachten opdagen.
Zo was daar mijn liefs naamgenoot J. met de Kuif. A (grote vent en tevens een bewoner van ons skitterend kwartiertje) en vriendin. E&H die we wel hadden kunnen verwachten, maar niet hadden verwacht. P die al eeuwen door vrienden Jimmy wordt genoemd, maar niet door ons. Theun K, die al zijn hele leven Theun K wordt genoemd, terwijl hij vast wel een echte achternaam heeft (of dat is gewoon Ka). En mijn broerlief met schoonzuslief.
Na een paar uurtjes allenig zijn (ik heb zelfs alleen gegeten: THE HORROR!) bevond ik mij opeens in uitermate goed gezelschap. en kon ik opgelucht luisteren en kijken naar liefs band die liedjes speelden die ik niet kon en zelfs een waar "kanon"-moment hadden ingebouwd in een van die nieuwe nummers. Natuurlijk ontdekte de geluidsman in één van de laatste liedje het knopje "stadium-sound" waardoor opeens Nielsch met bulderende echo boven de rest uit kwam. Apart slag mensen, die geluidsmannen. ze staan toch vaak achter zo'n bak en zien iedere keer weer nieuwe knopjes die ze nog niet hebben geprobeerd.
met P meegefietst toen ik na een saaie surfband (met enthousiaste fans. het waren goede muzikanten)en het begin van Agent Orange (die voor een oudere generatie waarschijnlijk klassiekers speelden, maar voor mij het begin van een migraine aankondigde)er toch echt genoeg van had. wederom een geluidsman die zelf érg goede oordopjes droeg die al het laag en hoog uit het geluid filteren. helaas vergat hij ons allemaal die dopjes te geven.

vlakbij het station fietste ik ook nog bijna tegen Viktor van Viktor&Rolf op (voor de mode-kenners onder ons: JA, DE VIKTOR&ROLF!). Ik was extra blij met mijn goed uitgekozen outfit natuurlijk. misschien niet punk, maar wel well dressed. :)

op het station nog uit de buurt moeten blijven van naar ogende mannen die mij aanstaarden alsof ik een stukje vlees was en zij veel honger hadden. rare gasten, die noordhollandse boeren die een daggie op stap weest zijn.

she's a rocker...

2009-04-17T12:23:00.003+01:00

Terwijl ik ondertussen alweer vergeten ben óóit in Engeland te zijn geweest, moet ik toch maar eens vertellen dat het HARTSTIKKE LEUK was.
We zijn meteen terug gevraagd (inclusief een uitnodiging voor optreden in London) en hebben nieuwe vrienden en vriendinnetjes gemaakt. Waarvan ik waarschijnlijk het grootste gedeelte op myspace heb geweigerd omdat ze in metal bands spelen. :)

Een klein grappig momentje in Brighton ter vermaak. Jongen (type studiebol die opkijkt tegen muzikanten en daarom voor het lokale blaadje interviews doet met bandjes) loopt op R af met lichtverliefde blik in de ogen. R merkt blik niet op. Jongen begint praatje met R. Hieronder de dialoog:

Jongen: I really liked your music
R: thank you
Jongen: you were really great
R: thank you
Jongen: you are such a great bassplayer
R: uh??
Jongen: and you are sooo beautiful
R: uhm.... (zoekt ondertussen een vluchtroute, ik besluit in te grijpen en heel hard tegen haar te praten..)

In Gent (1e avond) stonden we midden in een groot duister kraakpand onszelf heel erg politiek ongeïnteresseerd te vinden terwijl de Grindcore door de speakers knalden en ons voorprogramma een singersongwriter was met punkgitaar en teksten als "melk is moord!" en "arrogante aap". Wij zingen "baby you really got me going" en "my love is like a hurricane" :)
De stroom viel halverwege de set uit, maar het publiek was (ondanks hoog crust gehalte) opmerkelijk geïnteresseerd en vriendelijk. Eén bezoeker gaf als compliment "ik hou alleen van grindcore, maar vind jullie ook heel erg tof", volgens de programmeur was dit een compliment van formaat.
Drie (erg jonge) jongens waar we mee kletsten vonden drop "vuil" (zeg met vlaams accent en gemene ondertoon en het is erg grappig) en natuurlijk kochten de twee nederlanders in het pand onze cd :-)

Brighton was weer wat anders. Binnen een half uur waren we R kwijt, die de auto uit sprong om ergens te pinnen en besloot daarna maar door te lopen naar de pub. De pub had een ontzettend aardige barman en geluidsjongen die snapte hoe dat werkt: geluid. :-) Onze gastheer was een 40-er met ketting aan portemonnee, een enorme platencollectie (die hij verkocht in zijn kleine platenwinkeltje) en goede verhalen over tourende bands en zelf touren. Bovendien vond hij ons optreden erg te gek en bood hij ons zelfs aan de volgende keer ook wat in London te regelen bij een pub/club die nooit bands antwoord omdat er te veel zijn die daar willen spelen.
We speelden met een band genaamd Billy No Mates, waar leden van SNUFF en Vanilla Pod in zaten. Dat betekende veel punkers in de pub. die allemaal hun handjes rood klapten tijdens de tommies set. die volgens mij nét twee liedjes te lang is... (ik hou van korte sets waarbij mensen om meer schreeeuwen ipv vragen). Na het optreden deelden we de merch-tafel met Billy NM die twee shirts hadden terwijl wij dertien verschillende hempjes en shirtjes ophingen (en een Pet en een Barret!). Er kochten wat mensen cd-s en kwamen veel mensen een praatje maken.
Nog een momentje daar: pokdalig kereltje praat tegen mij.
pokdalig kereltje (pk): that was soooo awesome
ik: thanks
pk: you are truely living the dream !
ik: sorry?
pk: i mean, touring and all that
ik: we are just doing three shows
pk: truely living the dream
ik: uhm
pk: i could neverrrr tour with my band
ik: ok.
pk: but yeah, you are living the dream!!!

(vervolgens heb ik tussendoor allerlei nutteloze informatie gegeven over koude kraakpanden en slecht verplichte podia en vies eten en hij luisterde blijkbaar echt niet want hij had het alleen maar over hoe wij de dream aan het leven waren)

In Bristol speelden we in een achteraf gelegen oud warenhuis. Supermooi opgeknapt en beschilderd. Helemaal wit. Het tegenovergestelde van Gent. Hier was het volk allemaal very gay en zich daar ook very van bewust. het was de bedoeling zélf drank mee te nemen. Er was alleen een thee-bar (omdat er geen alcoholvergunning voor het pand was, mocht er geen alcohol worden verkocht... vandaar de thee bar). Na ons (Daverend Succes) optreden werd er uitbunding door de complete gay crowd gedanst op disco en jaren indie. (overigens tijdens onze optredens werd er ook iedere avond bewogen! er was zelfs iemand die een poging to pogoën deed! waarbij wij natuurlijk een afkeurende blik gaven).

We hebben drie keer een geweldig ontbijt ontvangen en geslapen bij superlieve mensen en gespeeld voor superlief publiek dat keer op keer gecharmeerd was door onze "we Loooove Gent/Brighton/Bristol!"

bijdehantetante

2009-04-01T11:45:00.002+01:00

een bijdehante tante is altijd nog beter dan een militante tante :)

we proberen haar aan te leren om zélf haar fles vast te houden. dat gaat steeds beter. vooral de fles heen en weer schudden en dan weer in haar mond stoppen vindt ze leuk. als een baby dat bij de borst doet, wordt het minder gewaardeerd... maar met die fles gaat ze haar gang maar :)

Sanne sjeest

2009-03-31T17:38:00.002+01:00

Er is niets dat onze sannemans zo leuk vindt als heen en weer racen in haar loopwagen. Van links naar rechts, van voor naar achter. Ze sjeest door de woonkamer en houdt haar speelgoed vast alsof het haar stuur is. Overigens ontdekte zij vandaag de papierbak waar allerlei oude kranten inzitten die zij natuurlijk niet mág pakken, maar toch te pakken kreeg. Natuurlijk werd Madame óók boos toen ik de oude krant uit haar hand griste. "foei" of "nee" of "mag niet" komen niet in haar woordenboek voor en ze trekt zelfs haar meest ondeugende smile uit de kast wanneer ze naar iets graait wat ze niet mag hebben.

Het gaat hard, ze wordt nu al bijdehand. Verder kan ze staan als ze zich aan iets vasthoud. Ze zit stevig. Wiebelt met haar kont in de lucht als ze op de grond ligt. Eet graag veel en vaak, net als moeders.

Het gaat hard met de kleine meid. Ze lijkt af en toe al een echte peuter!!

Moestuin De Magere Oogst!

2009-03-25T07:26:00.003Z

Ik hou als een echte groente en fruit nerd een weblog bij over de moestuin :)

http://magereoogst.blogspot.com/

moet nog even wachten op broer Frank tot de foto's erop verschijnen.

ik heb gister radijsjes gekocht. héle mooie, witte en rooie...
maar bananen die heb ik niet.

moezzz

2009-03-19T12:22:00.003Z

Ik was een beetje afgeleid gister. de kerkdienst werd namelijk begeleid door een vrouw die er wel ientje van de familie van I-s moeder moet zijn... het was namelijk nét Fonnes moeder, maar dan met wit haar!

Na het getreur en (vervolgens) de gezellige koffie met broodjes, zijn we onze gedachten ergens anders op gaan richten.

Ik ben sinds gistermiddag de trotse eigenaresse van een moestuin in de kas van mijn vader. de onkruidjes zullen vaak worden weggeplukt, want vader Ted en vriendin hebben beiden tijd. verder heb ik nu wat dingetjes in zaaibakjes staan, om ze later als kleine plantjes over te kunnen zetten naar hun nieuwe glazen warme huis.

Dus misschien loop ik over een paar maandjes te leuren met enorme bergen groente en fruit. :)

(op dit moment staat geplant: sla, andijvie, prei, tomaat, bleekselderij, rode pepers, paprika, meloen, bosuitjes en worteltjes... kijken of er íets lukt, want écht groene vingers heb ik ondanks mijn enoooorme ervaring in de agrarische sector niet).

begrafenis nummer ??4??

2009-03-17T12:26:00.000Z

kanker is een klote ziekte. punt. en hoewel er een heleboel mensen zijn die het overleven, er zijn er helaas ook een heleboel die het níet overleven.

ik heb morgen een begrafenis van één van hen. mijn oom. die jaren lang op boten vaarde en er ook echt uit zag als Popeye.
ARrrr.
vreemd om iemand dan in een kist te zien, waarvan je niet eens wist dat hij zo mager was geworden. vreemd, dat je soms zo ver staat van je eigen familie... maar dat is hoe het vaak gaat in families. je hebt soms minder contact dan goed is en dat merk je pas als iemand er opeens nooit meer is.
hij heeft bijvoorbeeld nooit Sanne gezien. wat een vreemd idee is.

doodgaan. het is zo'n raar iets. ik ben er niet bang voor. als je zelf dood gaat heb je daar zelf het minste last van. maar als iemand in je omgeving dood gaat... brrr.

laatst bijvoorbeeld kreeg ik een spambericht. ik wist dat het spam was, omdat de afzender van het bericht net een weekje of drie geleden overleed aan een hersenbloeding. naar bed gaan en er niet meer uitkomen. het is allemaal nogal wat.

nu wil ik niet te zwart zien. wil ik niet te verdrietig zijn. en hoewel het een cliché is: elke dag is er een.
als ik dan met mijn kleine meisje aan het spelen ben probeer ik me heel goed te realiseren dat het leven niet zomaar iets is waar iedereen van kan genieten.

en ik geniet heel erg.

morgen begrafenis. daarna koffie met cake. het zal wel gezellig zijn. dat is het meestal. gezellig met een knoop in je buik.

tv kijken in de paradiso

2009-03-06T10:41:00.002Z

Het was best aardig gister. Mijn lief vond het natuurlijk gewéldíg.
Het publiek was helaas weer eens Des Amsterdams. Ik durfde eerst niet zo goed naar voren in verband met moshpits die ontstaan tijdens dit soort heftige avondjes.

maar het publiek was lief en lui en ongeïnteresseerd en vooral bezig met hun haarstijl en de juiste vage broek-lelijk-overhemd-combinatie. ik stond dus erg veilig me te irriteren aan de "we zijn bij Jay Reatard, want dat is the hip thing to do volgens 3voor12"- attitude van de tieners om me heen. waar waren de jongentjes die van het podium af willen springen en daarbij snoeren mee nemen. waar waren de dronken punkerds die hun eigen bier mee hebben. waar?
nou: de dronken punkerds zouden niet snel 12 euro entree betalen denk ik. en de jongetjes die normaal van podia afspringen, die kiezen hogere podia uit (springt makkelijker).

de opmerking van Reatard was dan ook dat hij beter in zijn hotelkamer naar de tv kon gaan kijken. dat was hetzelfde gezicht geweest.

hier een filmpje van de meneer in actie op straat:

overigens herkende de bassist mijn lief (en later mij ook dus dat viel mee) en herinnerde hij zich hoorn voornamelijk door the long walk van manifesto naar ons huis (10 minuutjes). hij was verder heel lief. teddyberig lief. hij had een enorme hangbuik en geen shirt aan, dus ik heb de vriendschap niet bezegeld met een grote knuffel.... rrrr

2 jaar en een beetje

2009-03-05T10:40:00.003Z

2 jaar (en een beetje) geleden stapten J&I in het huwelijksbootje.
Dit ging gepaard met een West-Friese bruiloft (wat dan weer gepaard gaat met overmatig drankgebruik en dansende mannen die normaal nóóit dansen).
Een van de dansende mannen was mijn eigen J. Die danst ook nooit en deze moves waren ook erg onvergetelijk. (Gelukkig kan ik deze ooit aan onze tienerdochter laten zien wanneer ze van mij op haar kop krijgt voor overmatig drankgebruik.)
Wat het was kan ik nog niet uitleggen, maar het vonkje sloeg toch over en J had genoeg op om opeens héél stoer te doen en initiatief te tonen. Een week later hadden we een "date". Waar ík opeens wodka dronk (één glaasje maar, maar het was op een straight edge feestje, dus het was ontzéttend stoer) en J mijn handje vasthield. Jaaaa de liefde: dan doe je nog eens gekke dingen.
Bij date twee kreeg ik het album Blood Visions van Jay Reatard van hem. Een plaat vol liedjes over blood and guts. Geen zwemelige liefdesnummers die ik ooit van een andere stille aanbidder ontving (gaaap!). Nee het meest romantische stukje van de plaat gaat van "there's not a substitute for you", maar verder is het voornamelijk veel "it's so much easier when your friends are dead" en "blood visions".

Ik smolt weg door deze blijk van smaak.

Aan mij zijn al die bosjes bloemen en dozen chocola in het begin, niet besteed. Vooral omdat ik realistisch genoeg ben om in te zien dat dit na een paar weken langzaamaan doodbloed "into a bloody pulp". Overigens waardeer ik een mooi bossie enorm (hint hint hint!!!) maar zo'n lp verlept niet.

Vanavond gaan we oude pre kind, pre samenwoon, pre elkaar elke dag zien en sms-jes van "wat eten we vandaag"-tijden beleven. We gaan naar meneer Reatard.

Leuke anekdote: deze jongeman sliep met zijn hippie vrienden op de vloer "bij ons". Ik zat tussen de behaarde mannen in op de bank en zag eruit als het meest jonge, groene blaadje ooit. Naast iemand die uitgebreid uit de boeken deed dat hij nóóit meer zou oefenen in "that crackhouse" en hoe "insane" de lost sounds periode was, zag ik eruit als een 11jarig meisje dat voor het eerst een joint voorbij ziet komen. Een mislukt sticky ging ook rond (waar ik als groen blaadje natuurlijk niet naar keek). 's Ochtends kregen we vierhonderd Thank You-s van de "ik ben niet homo, but i look the part"-bassist van de Boston Chinks (volgens J het tweelingbroertje van het broertje van de J die ging trouwen).

En nu.... bijna 2 jaar ná dat optreden en iets meer dan 2 jaar ná date nummer 2 gaan J en ik oude tijden herleven.
Misschien drink ik wel opeens een wodka en houdt J dan mijn hand vast :)

Sanne, de ultimate screaming machine

2009-03-04T10:45:00.002Z

Het zijn vast tandjes.

Dat is de standaardzin die wij al twee maanden gebruiken. Wanneer onze meid zichzelf roodkrijst in haar bedje, proberen wij onszelf rustig te houden met "het zijn vast tandjes".
Twee maanden, en nog geen tandje te zien.

Overigens. Het is een fase. Dat is ons tweede lichtpuntje. Alles is een "faaaase". Overdag wil ons kind eventjes héél erg bezig gehouden worden door ons. Als ze aandacht krijgt is ze een heel zoet kind en soms houdt zij zichzelf ook echt wel een uurtje bezig met pogingen tot kruipen, spelen met haar sesamstraat gitaar, omrollen en zeuren als ze niet weer terug kan rollen, of simpelweg heen en weer rollen in haar loopwagen. Gister heb ik haar de "kieteldood" geleerd, waarbij ze het hardop uitschaterde. Een hardop lachend kindje is toch wel érg bijzonder. :)

Vanavond gaat ons moppie drie (!!!) nachten naar opa en oma in Sberg. Dat betekent bijtanken aan slaap én naar Jay Reatard in Paradiso amsterdam (dus eigenlijk níet bijtanken aan slaap).

Er wacht mij een vreselijk irritante klus op mij op kantoor. En ik heb er geen zin in en geen kennis van.